بازی تمام شد

حالابایدزندگی کنیم

من هابیل

توقابیل.

درجستجوی ات

گم گشته ی هرکوی وبرزنی شدم

شگفتا

هربارتوپیدایم کردی

مانده ام بعدازاین همه سال

به دنبال توآمده ام

یاگم شده ام

توپیدایم کرده ای

ومن درکنارتو

تمامی کوچه پس کوچه های شب را

تاصبح رفتیم

وقتی که ازهم جداشدیم

نمی دانستم آنکه مانده بود

من بودم یاتو.

خورشیدراهزارجورهم که بنویسی

بازبی رنگ می شوددراین زمستان

راستی خورشیدزن بودیامرد؟!

من فقط آفتابش رابیاددارم

باسایه ای کنارتابستان.

پاک نمی شوداین تقدیر

برپیشانی ات.

هیچ کس بود

چيزي نگفت

تنها مترسكي درآخرين ايستگاه

به احترام هيچ كس

كلاهش راازسرش برداشت

ومرددميان خيال وواقعيت

درانتظارقطاري ماند

كه نميدانست

رفته است يا

مي آيد.

چه شرابي مينوشداين شب

                                -ازعطرتن ات

درعجبم پس چرامست نميكند

كلمات به سكسكه افتاده اند

كوچه هاوخيابانها تلوتلوخوران

دوردست وپايم ميپيچند

عابران زيرتنم راخالي ميكنند

سلقمه اي به خودميزنم

نكندمست ولايعقلم؟!

چيزي ميباردبرشيشه

شبيه باران

شبيه پنج سالگي ام

خيس خيس كه ميشوم

تازه ميفهمم كه من وتوهيچگاه بهم نميرسيم

مثل روزوشب

مثل مرگ وزندگي

باآنكه درميان يكديگريم

رؤياهايت رابرميداري وميروي

من ميمانم دركنارتنهائي ام

باباراني كه يكريزبرشيشه ميبارد

باراني كه مراخيس نميكند.

ديواركه باشد

توراگم ميكنم

ديواركه نباشد

خودرا

مانده ام سرگردان

درپاي اين ديوار

ميان من وتو.

1

هرباركه ميبينمت

مرايادكسي مي اندازي

كه هرگزنديده ام

باخودم ميگويم كيستي

تو

همان

"نيستي"

بي آنكه باوركنم

ميدانم كه......

وهربارميبينمت.

2

نيستي

         - نيستي ام

اماهرشب بوي گيسوانت

درخيال شامه ام ميپيچد

ودلم راهرجايي ميكند.

اين سكوت نگاهت

                      مراميكشد

تاچشم هایم آینه ات شوند

تاکلماتم زبان بازکنند

روزهاي خسته وبی حوصله این پاوآن پاکنان

ازعبور خیابان میگذرند

واين ساعت سمج

                      مدام به من سركوفت ميزند

بی آنکه بشنود

درخيال باتو ميگويم

چون غنچه

شکفته می شوداین نگاه

                                    اگرواژه لب واکند.                     

تمامي ايستگاه هاي مترو را  گشتم

به تمامي هتل هاومسافرخانه ها  سرزدم

ازتمامي آشنايان سراغت راگرفتم

كوچه هاوخیابانهارا که به دنبالت آمدم

تازه فهميدم-

مرانيزباخودبرده اي.

پروازپرنده اش را

نورآفتابش را

بوسه لبهايش را

صدادهانش را-

                 گم میکند

                ومن تورا.

كوچه ازصداي پا كه خالي ميشود

بي قرارمي شوددرسكوت

وسرك مي كشددرخيال خويش

مثل دل من وتو

درانتظارعبوررهگذري ميماند

كه آشفته اش كند.